Evarist, de schildersezel die niet stil kon staan

Lees – / Voorleesverhaal

Evarist, de schildersezel die niet stil kon staan

Meester Felix, een beroemde kunstschilder, zette elke ochtend met een glimlach zijn kwasten klaar. Dan dronk hij een koffietje. In zijn gezellige atelier stond een houten schildersezel met drie stevige poten. Die heette Evarist.

Evarist was geen gewone schildersezel. Nee hoor, hij kon bewegen en hij kon nog praten ook. “Evarist wordt artist” , riep hij om de haverklap. Meester Felix kon daar wel om lachen, maar de ezel moest nu ook niet overdrijven.

Het probleem was dat Evarist helemaal niet hield van stilstaan. Telkens wanneer meester Felix begon te schilderen, ging Evarist een beetje te wiebelen.

“Evarist! Blijf nu eens stil, ik probeer een zonsondergang te schilderen!” zuchtte Felix.

Maar Evarist mopperde. “Altijd maar stilstaan, stilstaan, STILSTAAN! Ik wil dansen, springen… niet urenlang een doek op mijn rug dragen!”

Felix legde zijn kwast neer en keek zijn schildersezel aan. “Maar lieve Evarist, zonder jou kan ik mijn schilderijen niet maken! Jij draagt het doek, net zoals een echte ezel vroeger zware zakken droeg voor mensen.”

Evarist dacht even na. “Dus… ik ben eigenlijk een soort helper?”

“Precies!” knikte Felix. “Een schildersezel is onmisbaar. Zonder jou is het net alsof een timmerman geen werkbank heeft of een voetballer geen bal om doelpunten te scoren.”

Daar moest ezeltje Evarist even over nadenken. Dan rechtte hij zijn houten rug.

“Vooruit dan maar… maar na het schilderen mag ik toch een dansje doen?”

Meester Felix lachte. “Deal!”

Vanaf die dag stond Evarist elke dag trots en stevig stil tijdens het schilderen. Zodra het laatste likje verf gezet was, maakte hij een kleine hup, een wiebel en een draai.

Want ook een schildersezel mag af en toe een dansje doen.